Verlies op verlies.

Hoe overleef je dat als mantelzorger?

In mijn praktijk ontmoet ik steeds vaker mantelzorgers die zich niet alleen uitgeput voelen, maar ook overspoeld door verdriet.

Niet van één verlies, maar van vele. Want als mantelzorger verlies je meestal niet één keer – het gebeurt in stappen, in fases, soms zelfs zonder dat het direct opvalt. En soms, wanneer het al te veel is, volgt er nog een verlies. Hoe houd je jezelf dan staande?

Meervoudig verlies: de stille last van mantelzorg

Mantelzorgers dragen vaak een dubbele last: de zorg voor een ander én het verlies dat daarmee gepaard gaat. Denk aan:
– het verlies van de persoon zoals die vroeger was

– verlies van eigen tijd, vrijheid en sociale contacten

– verlies van gelijkwaardige relatie

– soms ook verlies van gezondheid, werk of financiële stabiliteit

En wanneer daar nog een overlijden, scheiding of andere ingrijpende gebeurtenis bijkomt, ontstaat er een stapeling van verlies. Dit noemen we meervoudig verlies. Een vorm van rouw die diep ingrijpt en vaak onderschat wordt.

Rouwen om iemand die er nog is.

Veel mantelzorgers rouwen al lang voordat hun naaste overlijdt. Bijvoorbeeld bij dementie, een progressieve ziekte of psychische kwetsbaarheid. De persoon verandert, trekt zich terug, is niet meer volledig bereikbaar. Dat heet levend verlies: rouwen om iets wat je dagelijks verliest, zonder duidelijk eindpunt. En daar rust zelden erkenning op.

Wanneer er daarna nog een zichtbaar verlies bijkomt- een overlijden, het wegvallen van steun, of zelfs het einde van de mantelzorgsituatie- komt alles tegelijk boven. Het verdriet, de uitputting, het gemis. En soms de vraag: “Wie ben ik nog als ik niet meer zorg?”

Hoe overleef je dat?
Er is geen kant-en-klaar antwoord. Maar in de begeleiding zie ik dat er wel ruimte komt als mensen

– Erkennen wat er allemaal verloren is gegaan, ook als het niet tastbaar is

– Stilstaan bij elk verlies afzonderlijk, hoe klein of groot ook

– Hun eigen grenzen leren (h)erkennen, ook in het zorgen

– Steun durven vragen, zonder schuldgevoel

– En uiteindelijk: toelaten dat ook zij rouwende zijn

In therapie mag er alles zijn.

In een traject rond rouw en verlies bied ik ruimte aan alles wat mantelzorg met zich meebrengt:
– De loyaliteit én de vermoeidheid

– De liefde én de frustratie

– De kracht én de twijfel

– Het verdriet dat geen woorden kreeg

Ik werk vaak met methoden zoals gesprek, creatieve werkvormen of systemische benadering om al die lagen van verlies zichtbaar en hanteerbaar te maken.

Jij mag ook stilstaan

Mantelzorger zijn betekent vaak doorgaan, altijd maar doorgaan.
Maar ook jij mag stilstaan. Ook jij hebt recht op rouw. Op steun. Op ruimte. Niet pas als het “voorbij” is – maar juist nu.

Herken je jezelf hierin?

In mijn praktijk begeleid ik mantelzorgers die vastlopen in verlies, uitputting of het gevoel zichzelf kwijt te raken. Samen kijken we naar wat er allemaal speelt, wat je nodig hebt en hoe je jezelf weer mag terugvinden,

Wil je een kennismakingsgesprek? Neem gerust contact op.

JE BENT WELKOM. PRECIES ZOALS JE NU BENT!